İlim Yolunun İki Sessiz Çınarı: Molla Abdullah Müderrisi ve Şeyh Molla Abdülkerim Nûrşinî

İslam ilim geleneği, yüzyıllar boyunca medrese kürsülerinde, ders halkalarında ve talebe odalarında yoğrulan bir emek zinciriyle bugünlere taşındı. 

Bu zincirin halkalarından ikisi; Molla Abdullah Müderrisi ile Şeyh Molla Abdülkerim Nûrşinî, hayatlarını ilme, talebe yetiştirmeye ve irfan geleneğini yaşatmaya adamış mütevazı isimler olarak hafızalarda yer aldı. 

Biri “sessiz hizmetkârlığı” ile anılırken, diğeri Norşin’de ilim yuvasının yükünü omuzlayıp sonunda şehadete yürüyen bir müderris olarak hatırlanıyor.

Medrese Geleneğinin İçinden Yetişen Bir İsim: Molla Abdullah Müderrisi

Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da asırlardır devam eden medrese kültürü, pek çok büyük alimin yetişmesine vesile oldu. 

Bu gelenek içinde yetişen Molla Abdullah Müderrisi, küçük yaşlardan itibaren Kur’an-ı Kerim ve dini ilimlerle tanıştı. 

Medreselerde aldığı eğitim sayesinde Arapça, fıkıh, tefsir, hadis ve kelam gibi İslam ilimlerinde derinleşti.

Bölgenin tanınmış alimlerinden ders alan Müderrisi, kısa sürede ilmî yetkinliği ve çalışkanlığıyla dikkat çekti.

 Hocaları tarafından örnek bir talebe olarak gösterilen Müderrisi, aldığı icazetin ardından kendisini talebe yetiştirmeye adadı.

Ömrünü Talebe Yetiştirmeye Adadı

Molla Abdullah Müderrisi’nin hayatının en belirgin yönlerinden biri, talebe yetiştirme hassasiyeti oldu. Ders halkaları kurarak pek çok gencin dini ilimlerle tanışmasına vesile olan Müderrisi, talebelerine yalnızca ders okutmakla yetinmedi; ahlak, edep ve hizmet bilinci kazandırmaya da büyük önem verdi.

Onun yanında eğitim alan birçok talebe, ilerleyen yıllarda farklı bölgelerde imamlık, müderrislik ve dini hizmetler üstlenerek ilim zincirinin devam etmesine katkı sundu.

Mütevazı ve İrfan Sahibi Bir Alim

Müderrisi’yi yakından tanıyanlar, onu en çok tevazusu, sade yaşamı ve ilme bağlılığı ile hatırlıyor. 

Dünya nimetlerine mesafeli duran, ilmi sohbetlerinde derin bilgiyle birlikte samimi bir irfan taşıyan Müderrisi, bölgenin ilim hafızasında sessiz fakat güçlü bir iz bıraktı.

Norşin’in İlim Yuvasında Bir Ömür: Şeyh Molla Abdülkerim Nûrşinî

Doğu’nun köklü medrese geleneğinde yetişen önemli alimlerden biri olan Şeyh Molla Abdülkerim Nûrşinî, hem ilmi çalışmaları hem de yetiştirdiği talebelerle bölgenin saygı duyulan isimleri arasında yer aldı.

 Mütevazı kişiliği, zarif üslubu ve hizmete adanmış hayatıyla anılan Nûrşinî, aynı zamanda tasavvuf yolunda da irfan geleneğini taşıyan bir rehber olarak görüldü.

Köklü Bir İlim Ailesi ve Çocuk Yaşta Başlayan Yolculuk

Şeyh Abdülkerim, 1970 yılında Norşin (Güroymak)’ta dünyaya geldi. Babası Şeyh Ataullah Efendi, annesi Radiye Hanım’dır. Babası 1979 yılında genç yaşta vefat ettiğinde Abdülkerim henüz küçük yaştaydı. Bu kayıp, onun hayatında bir dönüm noktası oldu; kısa süre içinde okuldan ayrılarak tamamen medrese ilimlerine yöneldi.

Kur’an eğitimini sürdürdüğü günlerde amcası Şeyh Hafid, onu çağırıp Kur’an okumasını ister; güzel tilavetini görünce “Mevlid” ile birlikte Seyda Mele Abdülbaki’nin oğlu Şeyh Hikmetullah’ın yanında medrese usulüne başlamasını tavsiye eder. Böylece Norşin medrese geleneği içinde ilim yolculuğu şekillenir.

İlimle Birlikte Tasavvuf Yolu

Şeyh Abdülkerim, küçük yaşlarda amcasının irşadıyla tövbe edip tasavvuf yoluna adım atar ve hatme-i hacegâna katılır. Bu çizgi, onun hayatında ilim ile irfanı birlikte taşıyan bir istikamet haline gelir.

İlim Seyahati ve Ders Halkaları

Medrese tahsilinde klasik eserleri okuyarak ilerleyen Şeyh Abdülkerim, zaman içinde farklı alimlerin yanında ders alır; ilim yolculuğu Suriye’ye kadar uzanır.

 Bu süreçte çeşitli medrese kitaplarını okuyarak ilmî birikimini olgunlaştırır.

Batı Anadolu’da Medrese Hizmeti: Konya ve Gebze Dönemi

Zamanla Norşin’de şartların zorlaşması üzerine, amcasının tavsiyesiyle bir dönem batı illerine gider.

 1992’de Konya, ardından Gebze/Çayırova hattında ders halkaları oluşturur; genç yaşında müderrislik sorumluluğunu üstlenir.

1993–1998 yılları arasında Gebze merkezde “Tünel Üstü Camii”nin altında kendi imkanlarıyla kurduğu mütevazı medresede 20–30 talebeye müstakil şekilde ders verir. 

Ancak dönem şartları ve medreselere yönelik baskılar, bu hizmetin sürdürülebilirliğini zorlaştırır.

Norşin’e Dönüş: Medrese ve Divanın Yükü

Norşin’e döndükten sonra 2001’den itibaren medrese hizmeti yeniden büyür. İlk başta az sayıda talebeyle başlayan ders halkası kısa sürede genişler; medrese 60–70 talebeye ulaşır. Henüz genç yaşında medrese ve divanın sorumluluğunu yüklenir.

Şeyh Abdülkerim, 2007’den itibaren resmi imam-hatiplik görevini de yürütür; müftülük görevlendirmeleriyle vaazlar verir. 

Ancak onu yakından tanıyanların ifadesiyle, onun asıl gayesi her zaman “medresede ilim adamı yetiştirmek” olur.

Zarif Üslup, Güler Yüz, Ağırbaşlı Hizmet

Onu tanıyanlar; kibar yapısını, narin konuşmasını, güler yüzünü ve mütevazı yaşayışını özellikle vurgular. Bu yönleriyle Şeyh Abdülkerim, çevresinde yalnızca bir hoca değil; aynı zamanda irfanı, merhameti ve vakarı temsil eden bir isim olarak görülür.

19 Ocak 2020: Norşin’de Bir Acı Gün

Şeyh Molla Abdülkerim Nûrşinî, 19 Ocak 2020 tarihinde Norşin’de medresede talebelere ders verdiği sırada uğradığı silahlı saldırı sonucu şehit edildi. İlim yuvasında yaşanan bu acı hadise, Norşin’de ve bölgede derin bir üzüntüye neden oldu. 

Taziyede oluşan yoğun kalabalık, onun halk nezdindeki yerini ve bıraktığı boşluğu açıkça gösterdi.
Taziyede hatırlatılan şu söz, hafızalara kazındı:
“Biz bugüne kadar kimseyi incitmedik. Bizi incitenleri Allah’a havale ediyoruz.”

İki İsim, Tek Miras: İlim, Edep ve Hizmet

Molla Abdullah Müderrisi “sessiz hizmetkâr” olarak; Şeyh Molla Abdülkerim Nûrşinî ise Norşin’de talebe yetiştirip medrese geleneğini omuzlayan bir müderris olarak anılıyor. Her iki isim de geride talebeler, ders halkaları ve örnek bir hizmet ahlakı bıraktı.

Bugün onların yetiştirdiği talebeler, farklı şehirlerde ve farklı coğrafyalarda ilim hizmetini sürdürerek bu mirası yaşatmaya devam ediyor.